İlk öğrenmeye değer açık akorlar

Bir akoru “açık” yapan nedir

Açık akor, ilk üç perdede tutulan ve en az bir teli basılmadan, tam boyunda çınlamaya bırakan akordur. Bu şekillerin, harcanan emekten çok daha büyük duyulmasının nedeni o boş tellerdir: gitar işin bir kısmını sizin yerinize yapar, hem de en uzun, en gür telleriyle.

Fiziksel olarak da kolaydırlar. Hiçbir parmağın sapın üzerine yatması gerekmez, hiçbir akor dört parmağın hepsini istemez ve her biri bunu daha önce hiç yapmamış bir elin erişimindedir. Bu bileşim — tutması ucuz, sesi pahalı — gitar öğrenmenin ilk iki haftasını ilerleme gibi hissettiren şeydir.

Hangi sırayla öğrenmeli

Alfabetik değil, zorluğa göre de değil. Sizi en hızlı çalınabilir bir çifte ulaştıran sırayla öğrenin; yani birbirine yakın duran akorları.

Önce Em. Yan yana iki parmak, dört boş tel ve yanlış yapmak neredeyse olanaksız. Sonra Am — aynı emek, bir perde ötede; Em'den Am'ye geçiş şimdiden döngüye alabileceğiniz bir değişimdir. Sonra C; Am ile bir parmak konumunu paylaşır ve plaktaki bir akor gibi duyulan ilk şekildir. Sonra G, sonra D, ve artık elinizde G, C, D ve Em var: çok büyük miktarda müziğin dört akoru. Sonra E, A ve Dm; başlangıçta karşılaşacağınız geri kalan hemen her şeyi tamamlarlar.

• Em
• Am
• C
• G
• D
• E
• A
• Dm

Akor değil, geçiş

Herkes akor çalışır. Neredeyse hiç kimse geçiş çalışmaz, oysa bütün zorluk geçiştir. Temiz bir G tutmak birkaç günün işidir; G'den C'ye zamanında geçmek birkaç haftanın işidir ve sekiz akor bilen biriyle bir şarkı çalabilen birini ayıran budur.

Bir şekil yerine bir çift çalışın. Yavaş bir vuruş kurun, bir akorda dört, öbüründe dört vuruş yapın ve hiçbir şeyi düzeltmek için durmadan iki dakika sürdürün. Cızırtılar, eli kaldırıp akoru yeniden kurmaktan daha çabuk böyle temizlenir, çünkü gerçekte çalıştırdığınız şey geçiş anıdır.

Dikkat edilecek bir şey: çoğu çift bir parmağı paylaşır. Am'den C'ye iki parmak tam olduğu yerde kalır. Em'den Am'ye aynı iki parmak bir tel öteye geçer. Bütün eli kaldırıp yeniden kuruyorsanız şeklin gerektirdiğinden fazla iş yapıyorsunuz — kıpırdaması gerekmeyen parmağı bulun ve yerinde bırakın.

Neden bu sekizi, başkaları değil

Keyfî değil; akort yüzünden. Gitarın boş telleri E, A, D, G, B ve E'dir ve bu notalar G, C, D, A ve E tonlarındaki akorların çoğunu kurar. Bu beş ton bu yüzden enstrümanın en kolay çaldığı tonlardır ve gitarda yazılmış popüler müzik tam da bu nedenle çoğunlukla onlarda yazılır.

Herkesi tökezleten iki akorun F ve B olmasının nedeni de budur. İkisi de rahat bir biçimde açık tutulamaz ve ikisi de sürekli karşınıza çıkar — C tonunda F, E tonunda B. İşte bu, bare ile kaponun isteğe bağlı olmaktan çıktığı andır.

Yedilileri erken ekleyin

Sekiz şekil oturduktan sonra eldeki en ucuz geliştirme açık yedili akorlardır: E7, A7, D7, G7, B7, C7. Çoğu yalın akordan bir parmak fazlasına, birkaçı ise bir parmak azına mal olur.

Yaptıkları şey yüzünden erken öğrenmeye değer. Yedili akor bilerek bitmemiş duyulur — ardından gelen akora doğru eğilir; blues'un neredeyse tümüyle onlardan kurulmasının ve C'den hemen önceki bir G7'nin C'ye varışı gerçek bir varış gibi duyurmasının nedeni budur. Tek bir parmak karşılığında, bu aşamada bir akor dizisinin sesine başka hiçbir şeyin katmadığı kadar şey katarlar.

• E7
• A7
• D7
• G7
• B7

Gerçekçi bir ilk iki hafta

Günde on–on beş dakika, pazar günü bir saatten iyidir; hem de açık farkla — parmak uçlarının sertleşmesi için yinelenen kısa çalışmalara ihtiyacı vardır ve el şekilleri çalışırken olduğu kadar uykuda da öğrenir. Parmak uçlarınızın yaklaşık bir hafta acımasını bekleyin, sonra bir daha acımaz.

Bu sürenin çoğunu, bir vuruş eşliğinde iki akor arasındaki geçişlere, kalanını da gerçek bir şarkıyı kötü çalmaya ayırın. Gerçek bir şarkıyı kötü çalmak, yeni başlayan biri için en güdüleyici şeydir ve buradaki şarkı sayfaları bunun içindir: sayfanın her şeklin açık olduğunu söylediği bir şarkı seçin, şeridin size geçişlerin nereye düştüğünü göstermesine izin verin ve bir süre kayıttan yavaş olmaya hazır olun.