Ton nedir ve size ne söyler

Ton, kısa bir listedir

Eldeki on iki notadan, belirli bir tondaki şarkı neredeyse bütün zamanını yedisinde geçirir. Bu yedi nota yedi akor kurar ve şarkının kullanacağı akorlar bunlardır. Bütün fikir budur: ton, birbirine aitmiş gibi duyulan akorların kısa bir listesidir ve şarkı çoğunlukla o listede bir gezintidir.

Sol majörü alın. Akorları G, Am, Bm, C, D ve Em'dir. Herhangi birini bir diğerinden sonra çalın, kasıtlı duyulur. Ortasında bir B♭ çalın, her dinleyici bir şey olduğunu duyar — yanlış olması gerekmez, ama kesinlikle bir olaydır. Tondaki bir akorla ton dışından bir akorun farkı budur; tonu bilmenin, şarkıyı duymadan önce ne bekleyeceğinizi söylemesinin nedeni de budur.

• G
• C
• D
• Em

Majör ve minör

Aynı yedi nota iki farklı merkezin çevresinde düzenlenebilir. Birincisine yerleşirseniz majör ton elde edersiniz; parlak olanı. Altıncısına yerleşirseniz onun ilgili minörünü elde edersiniz; kasvetli olanı — aynı notalar, aynı akorlar, farklı ağırlık merkezi.

Sol majör ile mi minör aynı listedir. Onları ayıran, şarkının hangi akora dönüp durduğu ve sonunda hangisinde durduğudur. Otomatik bir tahminin dürüstçe ikisinden birine düşebilmesinin nedeni de budur: akorlar tek başına her zaman karar vermez ve Em'de biten bir şarkı, her türlü sayımdan daha güçlü bir kanıttır.

Bu site onu nasıl bulur

Tahmin aritmetiktir, görüş değil. Yirmi dört olası tonun her biri, şarkının ne kadarının — değişim sayısıyla değil saniyeyle ölçülerek — o tona ait akorlarda geçtiğine göre puanlanır. Bir dakika duyulan bir akor, bir ölçüde geçip giden akordan daha çok sayılır. Toniğe küçük bir ek ağırlık verilir, çünkü sürekli eve dönen bir şarkı evin nerede olduğunu söylemektedir.

En yüksek puanlı ton şarkının en az dörtte üçünü açıklamıyorsa sayfa ton hakkında hiçbir şey söylemez. Bu eşik bilerek konmuştur. Ortasında modülasyon yapan ya da komşu bir tondan çok şey ödünç alan bir şarkının tek bir dürüst yanıtı yoktur ve bir yanıt uydurmak, satırı hiç yazmamaktan kötüdür.

Dört akor, tekrar tekrar

Bir majör tonun akorlarını I, ii, iii, IV, V ve vi diye numaralayın. Popüler müziğin çok büyük bir bölümü bunların dördünden kurulur: I, V, vi ve IV. Sol majörde bu G, D, Em, C'dir. Do majörde C, G, Am, F. Re'de D, A, Bm, G.

Birkaç şekil öğrenmenin sizi bu kadar çabuk bu kadar ileri götürmesinin ve pek çok şarkının ilk çalışta tanıdık gelmesinin nedeni budur. Tonla ilgilenmenin pratik nedeni de budur: kalıbı tanıdığınızda birbiriyle ilgisiz dört akor değil, yeni bir konumda tek bir kalıp öğrenirsiniz.

Şarkıyı kendinize göre taşımak

Tonu bilmek, onu değiştirebilmenizi sağlar. Bir şarkı sesiniz için fazla tizse, her akoru aynı sayıda yarım ses aşağı kaydırmak, içindeki tek bir ilişkiyi bozmadan bütününü taşır. İki yarım ses aşağıda G C D, F B♭ C olur ve şarkı daha pes olması dışında aynıdır.

Gitarda bu hamlenin bir yöne doğru daha kolay bir biçimi vardır: kapo. Takın, bildiğiniz her şekil artık daha tiz duyulur; böylece sol eliniz yeni bir şey öğrenmeden zor tonlar rahat tonlara dönüşür. Şarkı sayfasındaki kapo önerisinin yaptığı budur — bkz. bare akorlar ve kapo.

Bu satıra ne zaman güvenmemeli

Şarkı sayfasındaki ton, kendileri de bir kaydı dinleyen makinenin tahmin ettiği akorlardan türetilir. İki katman tahmin, ve her biri kayabilir. Şarkı etki için bir akor ödünç alırsa algılayıcı onu tona aitmiş gibi duyabilir ve ton bir basamak kayar. Kayıt yoğunsa ya da çok distorsiyonluysa, tahminin altındaki akorlar baştan yanlış olabilir.

Kontrol on saniye sürer: sayfanın ton olarak verdiği akoru çalın ve şarkı orada bitmek istiyor gibi duyuluyor mu bakın. Öyleyse satır doğrudur. Bitmemiş gibi duyuluyorsa ilgili minörü deneyin — majörün üç yarım ses altı; tahminin en sık yanıldığı biçim budur.